Football Manager Zone

- W związku z upadkiem rzymskich instytucji Kościół stawał się potęgą nie tylko religijną, ale również kulturową. Szkolnictwo, początkowo co prawda w pełni organizowane przez Kościół, z ujednoliconą strukturą, przyczyniało się do umocnienia umysłowej jedności świata zachodniego. W kulturze średniowiecznej wytworzyły się także wzorce parenetyczne, ot, chociażby na przykład ideał świętego rycerza, ascety.

Monolog profesora Tupalskiego podczas wykładu z historii wwiercał w umysł studentów obrazy z przeszłości. Tu, malowane pędzlem wyobraźni, powstawały pejzaże o przebogatej palecie kolorów.

- Pamiętacie, jak na poprzednich zajęciach omawialiśmy filozofię okresu Średniowiecza? Może pan Domański przypomni nam na czym polegała Scholastyka.
W sali zapanowała cisza jak makiem zasiał. Przy katedrze, na oknie tańcowała mucha, trenując jakieś wschodnie sztuki walk na szybie. Profesor Tupalski chwycił za dziennik i jednym, zamaszystym ruchem wydał na świat wszystkie wnętrzności owada w formie placka.

- No, Domański, co macie nam do powiedzenia? Wczoraj przecież przerabialiśmy ten temat.
- Panie profesorze, pan wybaczy, ale wczoraj akurat mnie nie było na zajęciach.
- A wy Dąbrowski?
- Scholastyka panie profesorze, była metodą rozumowania, która polegała na ścisłym stosowaniu ustalonej procedury. Z tego co pamiętam...
- Nas nie interesuje Dąbrowski, co wy pamiętacie. Nas interesują fakty.
- Tak więc, w Scholastyce komentowało się tekst, dyskusję i wyciągało wnioski.
- Brawo Dąbrowski. Może będą z was ludzie.
- Też mam taką nadzieję panie profesorze.
- Jutro będzie kolokwium. Przygotujcie się z c... co to za buczenie Domański? Nie dość, że się nie przygotowałeś do zajęć, to jeszcze będziesz mi tu niskimi tonami zakłócał ciszę? Który Ty masz numer u mnie... tak... mhm... - Tupalski nasunął na nos okulary - dwanaście. Czy Ty wiesz w ogóle, co ta liczba oznacza?
- Nie panie profesorze. Ale jestem święcie przekonany, że za moment mi pan wytłumaczy.
W sali zapanowało ogóle poruszenie. Kowalski parsknął śmiechem, oklejając glutami swoje notatki.
- Liczba dwanaście, to liczba szczęśliwa, to liczba święta Domański. Gdybyś posiadał choć odrobinę czegoś, co ludzie nazywają mózgiem, wiedziałbyś, że Rzymianie na dwunastu tablicach wykonanych z brązu spisali swój kodeks praw. Dwanaście, to również liczba apostołów, o czym zapewne też nie wiesz. Którą to my mamy godzinę... - Tupalski spojrzał na zegar zawieszony nad zieloną tablicą.
- Przez Ciebie mamy przerąbane idioto - syknąłem do Domańskiego, który siedział ławkę przede mną obgryzając drewniany ołówek.
- Jutro kolokwium ze Średniowiecza. Kultura, literatura, filozofia. Słowem - wszystko. Czy ktoś ma jakieś pytania?
- Ustne, czy pisemne? - krzyknął ktoś z tyłu Sali.
- Niech to pozostanie tajemnicą. W końcu lubicie tajemnice, nieprawdaż? Cała historia ma ich w sobie tysiące.

Przerwa.
Profesor Tupalski chwycił za zwilżoną gąbkę i przetarł nią po powierzchni tablicy. Krople wody spłynęły powoli zamazując kilka dat. Kiedy wszyscy opuścili salę usiadł na swoim drewnianym krześle, westchnął głośno i schował twarz w dłoniach.
- Panie profesorze - przerwałem moment nostalgicznej zadumy.
- Co tu jeszcze robisz? Przecież zajęcia się skończyły - odparł Tupalski wyraźnie zdziwiony.
- Niestety jutro nie mogę przyjechać na zajęcia. Mam bardzo ważną sprawę do załatwienia. Czy istnieje szansa zaliczenia tego kolokwium w późniejszym terminie? Bardzo bym prosił.
- A co jest ważniejsze, od poznawania przeszłości? Trzeba było wybrać inne studia Loko. Fizyka jądrowa, biologia molekularna.
- Tak panie profesorze. Wiem, że...
- Idź już. Jest późno, ściemnia się, a teraz tyle tych chuliganów się kręci po okolicy. A nóż jakiś czyha na Twój portfel. Możesz zaliczyć w piątek. Kończę zajęcia o trzynastej. Będę na Ciebie czekał w Sali.
- Dziękuję. Do widzenia.

Wychodząc z Sali wykładów byłem z siebie dumny. Oto ja, dzielny rycerz współczesności, bez rumaka, ale za to z wielkim zapałem do działania stawiłem czoła największemu wyzwaniu, jakim niewątpliwie jest przekonanie Tupalskiego o swoich racjach.
- I jak Ci poszło? - zapytał Robert klepiąc mnie po plecach.
- Mam jutro wolne. Możemy działać - odparłem z radością zarzucając plecak na ramię.
- To o dziesiątej u mnie?
- O dziewiątej. Muszę popołudniu odebrać auto od mechanika.
- Nie zapomnij tylko zabrać ze sobą tych wszystkich encyklopedii i podręczników do historii.
- Spokojna Twoja rozczochrana. Nie ucz ojca dzieci robić.
Skinąłem w stronę Roberta wsiadającego do czarnego, kwadratowego Forda Fiesty.
Czekając na przystanku na sto siedemnastkę wertowałem notatki w poszukiwaniu obliczeń matematycznych. Projekt był już prawie gotowy.

***
- O ile teoria względności Einsteina wyklucza możliwość przekroczenia prędkości światła w próżni, o tyle przy prędkościach bliskich prędkości światła następuje dylatacja czasu.
- Możesz mówić po polsku? Nie jesteśmy komputerami - parsknąłem śmiechem do Michała, który po profesorsku tłumaczył nam wszystkie cyferki i schematy wyświetlane na tablicy przez rzutnik.
- Chodzi mi o to, że Przy prędkości "niemal c" czas "niemal nie płynie, tak więc czas zacznie się cofać, gdy ta prędkość graniczna zostanie przekroczona. Rozumiecie?
Pokiwałem przecząco głową wkładając w usta kolejnego chipsa. W garażu było duszno i śmierdziało starymi skarpetkami. Siedzieliśmy jak w kinie wlepiając wzrok w obrazy wyświetlane na tekturowym ekranie zrobionym z kilku arkuszy zwykłego brystolu.
- Przecież zasady budowy stożka świata wyraźnie wykluczają możliwość ingerencji w przeszłość - wyskoczył Domański wskazując palcem na obraz maszyny.
- Tak, ale nie w jej obserwowanie czy przeniesienie się w przeszłość.
- Od tego betonu boli mnie cała dupa. Jest mi też zimno, duszno i chyba zaraz puszczę pawia. Michał, CO TO JEST?! - wskazałem palcem na stos ciuchów upchanych w kartonowym pudełku po prodiżu, z którego wystawały wielkie, białe reformy z brązowym, niekształtnym paskiem przebiegającym wzdłuż szwu.
- Eee... - Michał poczerwieniał przykrywając wszystko gumowym płaszczem przeciwdeszczowym - Może to nie był jednak dobry pomysł, żeby się tu spotkać. Następnym razem znajdziemy sobie bardziej przytulne miejsce, co?
Domański rozerwał kolejną paczkę chipsów.
- To gdzie TO jest ? - zapytałem, szturchając Roberta.
- Spokojnie. Wszystko w swoim czasie. Rozmawialiście już z Tupalskim?
- Tak... iii nie.
- Co to znaczy? To rozmawialiście, czy nie?
- Próbowałem. - przełknąłem głośno ślinę - Ale się nie udało.
- Możecie mi wyjaśnić, jak wy to sobie wszystko wyobrażacie? Nie śpię po nocach waląc w kalkulator. Tworzę projekty, piję po kilkanaście kaw dziennie. Rodzice chcą mnie wysłać do psychiatry, bo oprócz nauki nie widzę świata. A wy nie potraficie do cholery sprowadzić tu jednego człowieka? Czy ja wymagam tak wiele? - Michał kopnął w metalowe wiadro, które z hukiem uderzyło o drewnianą drabinę.
- Nie wściekaj się stary. - wstałem z miejsca - Mamy jeszcze kilka dni na załatwienie wszystkich formalności. Obiecuję, że wszystko będzie OK z naszej strony.
- Mhm, tak samo mówili księża nawracając niewiernych podczas świętej inkwizycji. A później wlewali im z uśmiechem ciekły ołów w gardła delektując się ich męczarniami. Palce lizać!
- Możesz nam tylko uchylić rąbka tajemnicy odnośnie tego, w jaki sposób chcesz wytworzyć energię elektryczną o mocy 1,21 gigawata?
- No właśnie. Jak chcesz aktywować Y - kształtny kondensator strumienia?
Michał spojrzał na nas tak, jak spogląda rodzic na dziecko usiłujące skłamać.
- O czym wy mówicie?
- No jak to. Przecież...
- Zajmijcie się częścią humanistyczną. Do jutra potrzebuję wszystkie informacje dotyczące trzech poprzednich epok, włącznie z historią kształtowania się granic. A teraz wybaczcie, ale mam ważniejsze sprawy na głowie niż nawracanie niewiernych.
Kiedy drzwi do garażu wpuściły do środka lodowate powietrze, kątem oka zauważyłem puste butelki po Luksusowej ustawione w dwuszeregu.
- Dziwny ten Kazul - szepnął Domański trącając mnie barkiem.
- Chodźcie, podwiozę was na przystanek.
- Mógłbyś choć raz odwieźć nas do domu? - zapytałem Roberta, który robił poszukiwania kluczyka od swojego bolidu.
- Owszem. Jak mi dacie kilka złotych na paliwo. No co? Auto na dobre chęci nie jeździ niestety.
- Kretyn - syknął Domański spoglądając na zegarek.