Football Manager Zone

Niecały tydzień później zasiadałem już w wygodnym fotelu luksusowego samolotu. Wyjrzawszy przez niewielkie okienko, po raz ostatni zerknąłem na ojczystą ziemię – coś mi bowiem podpowiadało, iż we Włoszech zabawię nieco dłużej, niż przewidywany tydzień.
- To miejsce jest wolne? – z zamyślenia wyrwał mnie smukły osobnik o krótkich, ciemnobrązowych włosach. Sprawiający dobre wrażenie, koło dwudziestki, wysportowany… Nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że gdzieś już widziałem tę twarz…
- Jasne, siadaj. – rzuciłem śmiało. Już po krótkiej chwili nawiązała się miedzy nami luźna, niezobowiązująca konwersacja.
- Pierwszy raz samolotem? – spytał uprzejmie, chowając w międzyczasie bagaż.
- A jakże. – odparłem – Aż tak bardzo to widać?
- Niee, pytam z czystej ciekawości. Co takiego faceta jak ty może ciągnąć do Rzymu?
Uśmiechnąłem się pod nosem. Faktycznie, na burżuja to ja nie wyglądałem.
- Turystyka, a Ciebie?
- Oferta pracy. Lecę poddać się testom medycznym, które jak mam nadzieję, okażą się zaledwie czystą formalnością. A potem to już tylko podpisać kontrakt i… To twoi kumple? – przerwał, usłyszawszy dziwne okrzyki.
Zerknąłem przez ramię. Faktycznie, siedzący z tyłu Łysy i Bimber odrobinę za mocno wczuli się w rozgrywkę, przechodząc po raz ósmy najnowszą wersję Pokémonów.
- Kumple…? Zależy, co przez to rozumiesz…
- Nieważne, znam ten ból. A tak na marginesie, to jestem Robert. – odparł, wyciągając w moim kierunku dłoń. – Robert Lewandowski.
Życie bywa zaskakujące, nieprawdaż? Na dźwięk powyższych słów, moja szczęka najwyraźniej wydłużyła się o dobre półtora metra, bo jestem niemal pewien, iż musnęła ona podłogę. Otrząsnąwszy się z chwilowego szoku, dopiero po kilku sekundach zdołałem wydukać:
- Ka… Karol. Miło mi Cię poznać!
- Ciebie też. A teraz wybacz, lecz z obawy przed lataniem zamierzam zażyć końską dawkę środka nasennego. Mam nadzieję, że nie będziesz miał mi tego za złe?
- Nie, skądże. – odparłem, w dalszym ciągu przecierając oczy ze zdumienia.
Po chwili, kapitan dał pasażerom sygnał do startu. Zapiąwszy energicznie pasy, postanowiłem pójść w ślady Roberta i czas lotu spędzić, ucinając sobie solidną drzemkę. Miejmy to już za sobą…

I znowu te cholerne wibracje w okolicy ramienia. Czy ludzie naprawdę nie znają już żadnych, subtelniejszych metod? Chociaż w sumie powinienem się cieszyć, że to tylko szturchanie – w przeciwnym razie, po raz kolejny skończyłbym z kubłem lodowatej wody na głowie…
- Karol, wstawaj. Dolecieliśmy!
- Co… Już? – mruknąłem, zbudzony gwałtownie ze snu – I czym tu się podniecać…
- Czym się podniecać?! Stary, przespałeś najlepsze momenty!! – entuzjazm w głosie Łysego odrobinę mnie zaniepokoił. On nigdy nie podniecał się z byle powodu.
- W takim razie czekam na oświecenie…
- Wszystko zaczęło się jakieś dobre pół godziny temu. Zdobywaliśmy z Bimbrem właśnie trzecią odznakę…
- Do rzeczy Łysy, do rzeczy! – widząc narastającą we mnie frustrację, kumpel momentalnie obniżył ton głosu.
- Jak sobie chcesz. Tylko słuchaj mnie uważnie, bo nie będę tego drugi raz powtarzał!
Skinąłem głową.
- Wysiadł nam jeden silnik…
- Że co?!
- …ludzie wpadli w panikę…
- Ja pier…
- …a pilot musiał awaryjnie lądować. Naprawdę niczego nie pamiętasz?
- Zaraz, zaraz. – przerwałem – Awaryjnie lądować? To gdzie my w ogóle jesteśmy?!
- W San Marino mośku! W San Marino!! – wykrzyknęli jednocześnie. Ich słowa zabrzmiały jednak na tyle niedorzecznie, że zauważywszy dopiero zmartwione miny pozostałych pasażerów, dotarła do mnie powaga obecnej sytuacji. Czas zapamiętać sobie raz na zawsze: zdrapek unikaj jak ognia.
- Czyli co? – w wyniku gwałtownej pobudki, mój mózg pracował jeszcze na nieco zwolnionych obrotach – Czekamy na rozwój sytuacji, czy jak...?
- Przez interkom powiedzieli, że naprawa samolotu trochę potrwa, więc póki co musimy zakwaterować się gdzieś tutaj. Mają nam załatwić jakiś hotel, czy coś…
- No dobra, w takim razie nie mamy tu nic do roboty. Robe…
Ale Roberta już obok mnie nie było. Nigdy więcej go nie spotkałem.

Po bliższym zapoznaniu się ze szczegółami obecnej sytuacji, władze lotniska postanowiły podesłać po pasażerów skromny autokar. Niestety, tutejsza biurokracja nawet na krok nie ustępowała polskiej – jak się z biegiem czasu okazało, drogę do wskazanego przez urzędników miejsca tymczasowego zakwaterowania musieliśmy już jednak pokonać pieszo.
- Karol, ilu mieszkańców liczy San Marino? – zaintrygowany samym istnieniem tak niewielkiego państewka Bimber, rozglądał się dookoła z szeroko otwartymi ustami.
- A bo ja wiem? – odparłem beztrosko – Jakieś trzydzieści tysięcy…
- Podobno geografię zdawałeś na maturze… – wyraźnie zażenowany niewiedzą kupla Łysy nie potrafił powstrzymać się od kolejnej, złośliwej ironii.
Faktycznie, Bimber, znany oficjalnie jako Bartek Szczepaniak, nigdy nie grzeszył przesadnie inteligencją. Urodzony w Łodzi, chłopak z dobrej rodziny, był osobą, z którą moje losy krzyżowały się już od wczesnego dzieciństwa. Wiecie, co mam na myśli: matki-przyjaciółki, wspólna piaskownica, te same szkoły… Naturalną koleją rzeczy było wręcz, iż przez pięć ostatnich lat dzieliliśmy razem stancję.
Choć nigdy nie należał do osób szczególnie bystrych, sumiennością i pracowitością potrafił piąć się na coraz to wyższe, życiowe szczeble. Obecnie absolwent studiów socjologicznych, zawsze wygadany, miewa nawet przebłyski chwilowego geniuszu. Okrutny los sprawił jednak, iż został skazany na bezustanne towarzystwo Łysego – w obliczu bardziej błyskotliwego kumpla, czuje się on bowiem wiecznie niedowartościowany. Jest to najwyraźniej także jeden z powodów, dla którego zachowuje się w stosunku do niego z wręcz przesadną uległością.
- Niepotrzebnie się krygujesz… Pytać ludzka rzecz! Zwłaszcza, że tego kraju nawet na mapach nie widać. – dodałem.
- Za to przynajmniej swój urok ma!
Akurat w tej kwestii nie sposób było odmówić Łysemu racji – przechadzając się wieczorną porą po brukowanych uliczkach San Marino, nasze myśli zupełnie odbiegły od nieszczęsnego incydentu z samolotem. Co więcej, spokój i melancholia, bijące z niemalże każdego zakątka miasta, potrafiły ukoić nawet najdotkliwiej zszargane nerwy. Nic nie trwa jednak wiecznie – czar prysł w momencie, gdy sielankowy nastrój skutecznie przerwało przeraźliwe burczenie wewnątrz ludzkiego brzucha.
- Zgłodniałem, a wy? – jęknął Bimber, wskazując palcem małą, przydrożną knajpkę.
Na nasze szczęście, tydzień poprzedzający wyjazd poświęciliśmy nauce podstawowych, włoskich wyrazów i zwrotów – w rezultacie, żaden z nas nie miał większych kłopotów z rozszyfrowaniem widniejącego na szyldzie napisu.
- "Bar u Giovanniego"? Mało ambitna nazwa…
- Kreatywność nie jest widocznie mocną stroną sanmaryńczyków… W każdym razie wchodzimy.
Ostrożnie zajrzeliśmy do środka. Już w progu dotarł do nas wyjątkowo przenikliwy, odór dymu papierosowego i alkoholu. Poza tym, typowy widok – mały, nieco obskurny lokal, z kilkunastoma stolikami i barem, a także, przeznaczonym na czas uczt piłkarskich, staromodnym telewizorem. Zmęczeni przygodami kończącego się dnia, zasiedliśmy na krzesełkach przed podłużną ladą, spod której niemal natychmiast wyłonił się podstarzały barman. Kontakty z obcokrajowcami nie były mu najwyraźniej obce, rozmowę rozpoczął bowiem lekko łamaną angielszczyzną.
- Co podać? – zagadnął, obdarzając całą naszą trójkę serdecznym uśmiechem. I trzeba przyznać, że dobrze trafił – co jak co, ale angielski mieliśmy opanowany perfekt.
- Trzy piwa. – odparłem, biorąc na swoje braki ciężar komunikacji z tutejszą obsługą. Po chwili, nalawszy do kufli złocistego napoju, barman odważył się nawiązać śmielszą nić porozumienia.
- Czesi? – zapytał, rozpoznając w naszych głosach typowo słowiański akcent.
- Blisko. Polacy.
- Wybaczcie, ale nowe twarze to w tym miejscu rzadki widok. Co Was w ogóle sprowadza do San Marino?
Pochłaniając kolejne łyki sanmaryńskiego piwa, naprzemiennie skleciliśmy wyjątkowo streszczoną formę odpowiedzi.
- Zdrapka…
- …samolot…
- …hotel…
- …i tym podobne drobiazgi.
Barman uśmiechnął się pod nosem, prawdopodobnie zrozumiawszy, iż próba pojęcia absurdu naszej historii całkowicie go przerasta. I tak, tracąc powoli koncepcję na dalszy ciąg konwersacji, nie pozostało mu nic innego jak najbanalniejsza czynność świata – przedstawienie się.
- Ciężki dzień, co? Ale nie martwcie się – u mnie możecie utopić smutki w czym tylko chcecie!
- Jak to u Ciebie?
- Jak to "jak to"? – odparł, wskazując palcem ledwo widoczną, przytwierdzoną do piersi plakietkę. Przyjrzawszy się bliżej, sprawnie odczytałem widniejący na niej, włoski napis: "Giovanni Ceccarelli – Proprietàrio" (właściciel, znaczy się).
- Miło nam Cię poznać Giovanni – to są Łukasz i Bartek, ja jestem Karol. A skoro już zacieśniamy więzi, to bądź tak miły i nalej jeszcze po jednym…

Ponieważ czas przybycia do wyznaczonego nam hotelu nie został jakoś szczególnie sprecyzowany, pozwoliliśmy sobie na odrobinę luzu w towarzystwie nowego znajomego. Zwłaszcza, że szybko znaleźliśmy wspólny język – z biegiem upływającego czasu (czyt. pod wpływem procentów), dyskutowaliśmy już bowiem na setki przeróżnych tematów. W tej sytuacji, wrodzona trzeźwość umysłu nakazywała mi ukradkiem obserwować bieżące poczynania Łysego, który, znany ze swoich imprezowych ciągot, nie potrafił zwykle odmówić sobie następnych kolejek.
- Dobrze, że ten cep ma mocną głowę – zagadnął nagle Bimber, przerywając wówczas moją ożywioną dyskusję z Giovannim, na temat korupcji w zarówno włoskich, jak i polskich ligach piłkarskich.
- On na piwo jest zahartowany. Pilnuj go tylko, żeby się do żadnych dziewczyn nie dobierał. Nie chcemy chyba zrobić sobie przypału…
Ale Łysy wcale nie zamierzał dobierać się do i tak nielicznych w obrębie baru, przedstawicielek płci pięknej – bardziej jego uwagę przyciągnął najwyraźniej ubrany w elegancki garnitur mężczyzna, degustujący kulturalnie krwisto-czerwone wino. Wyczuwając w powietrzu kłopoty, natychmiast zerwałem się z miejsca, jak na złość było już jednak za późno. Delikatnie podpity kumpel trącił bowiem tajemniczego jegomościa ramieniem, co wnioskując po jego minie, nieszczególnie mu się spodobało.
- Jak chodzisz łajzo… - mruknął z pogardą, po czym otrzepał na pokaz marynarkę. Urażony w ten sposób Łysy odwrócił się gwałtownie, mierząc go przenikliwym wzrokiem. Cóż, nie od dziś było nam wiadomo, że nawet najmniejsza dawka alkoholu zmienia go w przesadnie pewnego siebie kozaka.
- Coś ty powiedział…?
Nieznajomy podniósł się z miejsca. Powiało grozą.
- Łajzo. – powtórzył po angielsku, choć tym razem już z wyraźnym, włoskim akcentem. – Coś Ci się kolego nie podoba?
- Nie podoba mi się twoja gęba. I nie jestem twoim kolegą.
Na te słowa stanąłem jak wryty, oczekując nerwowo rozwoju wydarzeń. I wtedy stało się coś zupełnie nieoczekiwanego. Tajemniczy jegomość uniósł wymownie brew, westchnął głęboko, po czym… opuścił bar...! Choć Łysy natychmiast wpadł w euforię, a zalany potem Bimber odetchnął z ulgą, mnie to zachowanie wydało się co najmniej podejrzane.
- Panowie, chodźmy stąd. – próby nakłonienia Łysego do wyjścia na zewnątrz spełzły jednak na niczym. Celebrujący zwycięstwo kumpel zamówił bowiem u Giovanniego kolejny kufel, lecz ten pokręcił przecząco głową.
- Masz jaja, żeby odzywać się tak do Germano, naprawdę. Co nie zmienia faktu, że na Waszym miejscu szybko bym się stąd zmywał.
Zaczęły nachodzić mnie najgorsze obawy. To Łysy ma jaja? Kim jest Germano? I czemu niby mielibyśmy się zmywać? Po chwili, Gio potwierdził moje najgorsze obawy.
- Facet, którego zbluzgał twój znajomy to... cóż... Germano De Biagi, prawa ręka bossa tutejszej mafii. A ten koleś ma mocno przerośnięte ego, więc nie zdziwiłbym się, gdyby wracał tu już bandą kumpli. Uzbrojony.
Łysy natychmiast zastygł w bezruchu. Słowa barmana podziały na niego jak prysznic w ciekłym azocie. Albo mówiąc prościej, wytrzeźwiał.
- Łukaszu. – zwróciłem się do kumpla, obracając przeciwko niemu jego własną arogancję – Czy aby na pewno wyrażasz chęć dalszego przebywania tutaj?
- Nie Karolu, spieprzajmy stąd. Jak najprędzej.
- I teraz myślisz jak człowiek!
Tylko co z tego, skoro na jakąkolwiek próbę ucieczki i tak było za późno. Wyraźnie rozeźlony Germano stał już bowiem w drzwiach baru, przy asyście dwóch, niezbyt przyjaźnie nastawionych goryli.
- Wy. – rzekł w naszym kierunku, wyciągając zza pazuchy okazały rewolwer – Wy pójdziecie ze mną.
Nim zajęli się nami jego towarzysze, Giovanni zdążył mi jeszcze szepnąć na ucho mało pocieszające "powodzenia". Potem to już była wyłącznie formalność – dosłownie w jednej chwili całą trójką wylądowaliśmy na tylnym siedzeniu bliżej niezidentyfikowanego pojazdu, z niewesołą perspektywą kulki między oczami.

Nie mam zielonego pojęcia gdzie nas zawieźli. Pamiętam tylko, że jechaliśmy stosunkowo krótko, bo już po kilku minutach silnik zgasł, a mafiozo rzucił w kierunku swoich goryli zdawkowe:
- Do szefa z nimi.
Wysiedliśmy przed bramą sporych rozmiarów rezydencji, otoczonej solidnym murem i chyba szwadronem uzbrojonych gości w ciemnych garniturach. Jeśli Giovanni mówił prawdę i Ci ludzie naprawdę trzęsą całym krajem, to czarno widzę najbliższe minuty naszego żywota. Chociaż z drugiej strony od samego początku coś mi w tym wszystkim nie pasowało...
- Dziwne… Skoro to porwanie, to dlaczego przez całą drogę widzieliśmy, gdzie jedziemy?
- Bo prowadzą nas na egzekucję baranie! – zripostował Łysy, przełknąwszy głośno ślinę. Całą jego dotychczasową odwagę trafił szlag.
- Za dużo filmów się naoglądałeś. Ja przynajmniej wolę szukać dziury w całym, niż srać w gacie jak Ty. Przysięgam, jeśli jakoś się z tego wykaraskamy, powieszę cię za jaja pod sufitem i wtedy dopiero będziesz miał swoją egzekucję.
Kumpel zamilkł, tak samo jak nie odzywali się cały czas prowadzący nas licznymi korytarzami goryle. Oby ten ich szef okazał się choć trochę bardziej rozmowny.
- Włazić. – rozkazał nagle jeden z nich, gdy tylko znaleźliśmy się przed okazałymi, drewnianymi drzwiami. Nie musicie chyba zgadywać, kto czekał na nas po drugiej stronie.
Wmaszerowaliśmy do środka – wewnątrz naszym oczom ukazał się obszerny gabinet, ze staromodnym biurkiem, bujanym fotelem, a także jakąś setką obrazów na każdej ze ścian. Zaabsorbowani tym widokiem, dopiero po chwili spostrzegliśmy odwróconego w kierunku okna, postawnego mężczyznę. Kopcąc arogancko cygaro odwrócił się w naszym kierunku, usiadł, po czym spojrzał na nas świdrującym wzrokiem.
- Witajcie. Ściągnąłem Was tutaj z konkretnej przyczyny. – zaczął gwałtownie, obracając palcami wyjęte z ust cygaro. Skurczybyk wiedział, jak budować napięcie.
- Tak, bo ten kretyn oblał pańskiego pachoła winem. To już wiemy.
Mężczyzna westchnął, ponownie stanął do nas plecami, po czym odrzekł:
- Mylisz się. Po prostu potrzebuję więcej osób takich ja Wy. Osób z jajami.
To już się zrobiło trochę dziwne. Widząc nasze, co najmniej zaskoczone miny, kontynuował.
- Postawiliście się Germano, szybko dogadaliście się też z tubylcami. Nie rzucacie się przesadnie w oczy, mało kto Was zna, więc nie macie tutaj wrogów, ani żadnych uprzedzeń. Dlatego wykonacie dla mnie pewną robotę…
- Robotę? – Bimber w końcu odpuścił sobie zmawianie zdrowasiek.
- Nie przerywaj mi chłopcze, bo z tego miejsca mało który obcy wychodzi żywy. Sprawa ma się następująco – jestem we władaniu pewnej niezależnej instytucji, którą w ciągu roku muszę wypłynąć na szerokie wody. Od powodzenia tego przedsięwzięcia zależą przyszłe zyski, a także wpływy od sponsorów, pozwalające przetrwać jej przez kolejne dwanaście miesięcy. Sprawa się jednak komplikuje, bo tym biznesem rządzą przede wszystkim skorumpowane grube ryby, postawione zdecydowanie wyżej ode mnie. Musicie więc obalić ich system i przełamać dotychczasową dominację konkurencji. Od tego zależy prestiż i honor rodziny De Luigi.
- Wszystko pięknie, tylko co... co my właściwie mamy zrobić?
- Musicie wprowadzić na wyższy szczebel rozgrywek pewien klub piłkarski.
Wymieniliśmy we trójkę porozumiewawcze spojrzenia. Że niby mamy poprowadzić jakiś KLUB?
- A co jeśli…
- Łysy, morda…
- Jeśli nie awansujecie? Zabiję Was. Jednego po drugim.
To jeden z tych momentów, w którym znajdujący się w tarapatach główny bohater wymyśla genialny plan wybrnięcia z sytuacji i ratuje własne dupsko. Tylko, że żaden z nas nie jest Stevenem Seagalem…
- No dobra. – westchnął Bimber, przejmując chwilowo inicjatywę w prowadzeniu dialogu – Co to w ogóle za klub?
- San Marino.
- San Marino to kraj. – sprostowałem.
- Jesteś pewien? – odparł mężczyzna, rzucając mi pod nogi gruby plik dokumentów. – Tu macie wszystko, co będzie Wam potrzebne na wstępie. I nawet nie próbujcie ucieczki. Osobiście dopilnuję, żebyście z San Marino nie wyemigrowali.
Po czym wyszedł z gabinetu. Zostaliśmy tylko my i Germano.
- Ech... Chętnie bym Was wszystkich powystrzelał cwaniaczki, ale Don Luigi powierzył Wam ważną misję. Chodźcie za mną. – machnął ręką, po czym ruszył w stronę wyjścia – Moi ludzie odwiozą Was do jakiegoś hotelu.
Podniosłem z ziemi dokumenty i podążyłem za resztą. Przeczucie, że poza krajem zabawimy trochę dłużej niż tydzień okazało się wręcz do bólu trafne.
- Może jeszcze jakoś się z tego wykaraskamy…
- Ta, jasne. – wypalił Łysy – A jak do cholery masz zamiar poprowadzić ten pieprzony klub piłkarski?
Ha! A zawsze śmiał się ze mnie, że gram w Excela.
- Jakoś się wykaraskamy. Mam kilka pomysłów…